Εντάξει χτες το πράγμα φάνηκε από την αρχή πως θα παέι.
Έβαλε γκολ - ποιος; - ο Amaretos.
Και εκεί που μας έχει συνηθίσει να στοχεύει τουλάχιστον 5 μέτρα πάνω από το τέρμα (απόσταση ασφαλείας γκολ λέγεται αυτό τεχνικά) κάνει το απίστευτο:
Βάζει δεύτερο γκολ.
Ε εντάξει, λύγισα. Δεν άντεξα.
Και σκεφτείτε ότι ήμασταν και στην ίδια ομάδα.
Ήταν λοιπόν επόμενο να χάσουμε, ειδικά αφού η αντίπαλη ομάδα ήταν πιο δεμένη σε όλους τους χώρους (και χτες που είμασταν 6-6 είχε πολλούς χώρους) και πιο αποτελεσματική - είχε και τους δύο βράχους Μάριο και Δημήτρη (νομίζω) εναλλάξ άμυνα-τέρμα, εντάξει, εκεί πρέπει να είσαι μεγάλο κομάντο για να περάσεις και την άμυνα, να βάλεις και γκολ. Και εγώ γύριζα από ψώνια από το ΙΚΕΑ, είχα φάει και ένα γλυκό αμυγδάλου, ήμουνα για άλλες φάσεις χτες το βράδυ αλλά δε βαριέσαι...
Παρηγοριέμαι όμως γιατί προσφέραμε θέαμα υψηλού επιπέδου, δε χτυπήσαμε (εκτός από κανα δυο κλωτσιές στο Johnny που αν δεν τις φάει ανησυχεί και αυτός ακόμα) και εντέλλει χαρήκαμε ρε παιδί μου.
Α! Ξέχασα το βασικότερο.
Ο Gkou βρήκε το γήπεδο!
Πάντα τέτοια