To λατρεύω.

Το αγαπάω.

Το ποθώ.

Το λαχταράω.

Το γουστάρω βρε παιδί μου!

Κι όχι, δε λέω για το μπούστο της Μόνικα. (για αυτό θα έγραφα έπος).

ΓΙΑ ΤΗ HONDARA ΛΕΩ!!!

(Kαι να την άλλαζα, πάλι χοντάρα θα παιρνα).

 

 

Αφιερωμένο στο Sάκι μου...!


http://www.youtube.com/watch?v=UGnVazjAwIY

 

Χθες το πηγα για πλυσιμο μετα απο 3βδομαδες. Το αμαξι ειχε τα berlina του τα χαλια. Το βγαζω απο το γκαραζ λοιπον, το παω, το αφηνω και μετα απο μια ωριτσα παω και το παιρνω και το αφηνω κατω απο σπιτι. Παω πανω, φτιαχνω ενα φραπε και καθομαι στο μπαλκονι χαζευοντας το απο πανω. Πλεον ελαμπε και γυαλιζαν οι ζανταρες και το μαυρο του χρωμα εγινε ακομα πιο κ@υλωτικο απ οτι ειναι. Ισως εφταιγε που ειχα καιρο να το πλυνω και μου φανηκε ετσι τοσο ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ονειρικο κ ομορφο...


Οι καιροι που εχουν ερθει με εχουν κανει να θελω (ισως και πρεπει) να το δωσω (παλι) γιατι πλεον τα λεφτα που χρειαζονται για να υπαρχει μονο το αμαξι ειναι απαγορευτικα για μενα. Σκεφτηκα στην αρχη οκ, θα καταθεσω πινακιδες κτλ κτλ οπως λενε ολοι. Και αν στο φανε? Κλαφτα Χαραλαμπε και Θεοδοσιε πιο σωστα. Κοποι, λεφτα, ταλαιπωρια, χαρες, αξεχαστες στιγμες μπορουν να χαθουν ετσι μεσα σε ενα βραδυ και εγω να μεινω με ενα αδειο γκαραζ. Μου παει καρδια? ΟΧΙ. Οποτε το σκεφτομαι να φυγει...

Χθες που το κοιτουσα, και που το οδηγησα για 15μετρα μεχρι το πλυντηριο και πισω μου θυμησε παλι το ποσο ερωτευμενος ειμαι με αυτο το αμαξι και το τι εχω κανει γι αυτο. Με στεναχωρει απο την μια αυτο γιατι ξερω πως πολυ δυσκολα μπορω να το αποχωριστω. Αλλα...

Αχ ρε πουτ@να Hondara.... ΑΧ!

 

 

Εγω πάντως είπα τους λογους που θα το μετανιωσεις, αλλα η αλήθεια ειναι πως ειναι δύσκολες εποχές.

Μια νυχτερινή βολτα προς Σούνιο πλευρά και πίσω θα σε κανει να το ξανασκεφτεις πιστευω.

 

Εγώ λέω να ανέβει για πατήματα τη Δευτέρα με το Local να πάρει ξανά τα πάνω του

 

Κάπως παρόμοια είναι κατασταση και μ'εμένα (και πολλούς άλλους υποθέτω) αλλα ειλικρινά, δεν μου πάει η καρδιά....Υπάρχει το δεν μπορώ και το δεν θέλω....στην περίπτωση μου επικρατεί το δεν θέλω, γιατι ξέρω οτι θα'ρθει η μέρα που θα το μετανοιώσω οπότε κ εσυ΄, μην κάνεις πάλι το ίδιο λάθος..

Κάθε πρωί που φεύγω για τη δουλειά το κοιτάζω (που είναι παρκαρισμένο) και νιώθω ΑΚΡΙΒΩΣ όπως την πρώτη φορα που το είδα.... Ενα καρδιοχτύπι, σαν το πρώτο και παντοτινό έρωτα...και μου συμβαίνει είλικρινά ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ εδώ και δυο χρόνια που το έχω... Το ίδιο δυνατό συναίσθημα, καθημερινά...που σε κάνει να θέλεις να γράψεις όλους & όλα στα @....@ σου, να το πάρεις και να εξαφανιστείς-ξεχαστείς... δεν έχει σημασία που θα πάς, αρκεί να είσαι μαζί του...

Don't do it or

 

+1000000000000000000000000000000000000000000000... .........
κρατα το ρε θεοδοση ολη πιστευω στην ιδια φαση ημαστε οπως κεσυ δε @αμιετε ενα σκ@τοσημα,θα κανουμε το σκ@το παξιμαδι κ θα το παρουμε καυτο,στην ουσια 200ε παραπανω σχετικα μας βγαινει απο ενα κοινο αμαξι,γιατι οπως κ να το κανεις κ να το δωσεις σιγουρα θα χριεαστεις αμαξι,βεβαια οσα ξερει ο νικοκυρης δεν τα ξερει ο κοσμος ολος.

 

Τον τελευταιο καιρό εχει πέσει μια ξενέρα στην Ελλάδα χωρις προηγούμενο... Και φυσικό ειναι να εχει περασει και στο φόρουμ. Μπαινω και διαβάζω για παιδια που πουλανε σε εξευτελιστικές τιμές κι ειναι και "χαρούμενοι", για εκτακτες εισφορές, για τεκμήρια, για βενζίνες, αφραγκίες και δώσε ρευμα...Εχουμε πεσει ψυχολογικά όλοι ρε παιδια Εγω παντως βρήκα μια ''πρώτοτυπη'' λύση στο ξενερωμα: HONDA S2000!!!
Τις τελευταιες μέρες εχω ξετσουμισει και κανω μια ορεινη διαδρομή (Διακοφτό - Καλάβρυτα - Διακοφτο) νύχτα με αδειο δρόμο και να βλέπω κι απο τα φώτα και ποτε έρχεται κάποιος... διχως αυριο αλλά και σχετικά ακίνδυνα αφού τ`αμάξι ειναι καρτ!!! Ανεβαινω το βουνο, κατεβαίνω το βουνο και θελω κι αλλό... Εχω και γρήγορη παρεα (στημενο alfa romeo) και συμβαινει ενα περιεργο πραγμα ρε παιδια: Τα ξεχνάω ΟΛΑ! Οχι μόνο την ώρα της αναβασης - κατάβασης αλλά και για ώρες μετα... Μυριζει λαστιχο και τακάκι αβέρτα βεβαια, αλλά κι αυτό μερος της χαράς δεν είναι?