Πιο σωστά δεν θα μπορούσες να το θέσεις

Όπως συμφωνώ περί κατρακύλας.....απλά έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για τις συνέπειες των επιλογών μας....

 

Προσφάτως, δημοσίευσε μια φίλη μου το εξής στο facebook:

"Πώς έχουμε γίνει; Να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε μια αθώα, ευγενική χειρονομία! Περπατούσα με το μωρό στο καρότσι και ένας μάλλον Πακιστανός με πλησιάζει να μου πουλήσει τριαντάφυλλα. 'Όχι, ευχαριστώ', λέω, αλλά αυτός πλησιάζει πιο πολύ και βλέποντας το μωρό με ρωτάει: 'Πόσο είναι;' Εγώ μη θέλοντας να πιάσω συζήτηση ...για το μωρό με τον πλανόδιο προχωράω. 'Πόσο είναι;' ξαναρωτάει και με παίρνει στο κατόπι. Αρχίζω να τρομάζω, αλλά του απαντώ: 'Τριών μηνών'. Κόβει ένα μπουμπούκι, το ακουμπάει απαλά στο σεντονάκι του μωρού και φεύγει χαμογελώντας μου... Δεν αξίζει να το βάλω στο προφίλ μου;"

 

Τραγικά αληθινό

Δεν νομίζω όμως οτι το θέμα είναι οτι δεν μπορούμε να την αναγνωρίσουμε...απλά πιστεύουμε οτι πλέον δεν υπάρχει....για αυτό και αν την βρούμε την παρουσιάζουμε σαν κάτι εξωπραγματικό που χρίζει αναφοράς παρόλο που θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο......

 

Η φίλη μου ανήκει στην κατηγορία εκείνων που παρατηρούν, απογοητεύνται και κατ' επέκταση "μαζεύονται". Αυτό που άλλοτε θα θεωρούσαμε ευπρόσδεκτο, πλέον το βλέπουμε με επιφυλακτικότητα και τρόμο. Και ειδικά όταν είσαι γονιός (στην περίπτωση της φίλης μου) που αυτομάτως βγαίνει το ένστικτο της προστασίας.

Εγώ μπορώ να το καταλάβω πάντως αυτό που ένιωσε. Δεν σου κρύβω ότι και εγώ στη θέση της μάλλον με τον ίδιο τρόπο θα αντιδρούσα.

Αυτό όμως είναι το απογοητευτικό της υπόθεσης. Πώς έχουμε γίνει έτσι, αναρωτιέμαι.

 

Οι περισσότεροι κάπως έτσι θα είχαμε αντιδράσει...ίσως και χειρότερα.....όπως και ο καθένας μπορεί να καταλάβει αυτό που ένιωσε έστω και αν δεν είναι γονιός όπου και θα το καταλάβει από άλλη οπτική γωνιά...

Δυστυχώς το πως έχουμε γίνει οφείλεται στο πως έχουν γίνει τα πράγματα εκέι έξω...και το πως έχουν γίνει τα πράγματα εκεί έξω οφείλοναι στο πως έχουμε καταντήσει εμείς σαν άνθρωποι.....

Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή.....

 

Συμφωνώ απόλυτα...φαύλος κύκλους κάνει αυτό που ζούμε.

Πάντως θεωρώ ότι για να αναγνωρίσει κανείς την ποιότητα, τον σεβασμό, την ομορφιά σε όλες της τις εκφάνσεις κλπ αρετές, πρέπει να τις κουβαλάει μέσα του, έστω και σε ψήγματα αυτών.

Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω την αδυναμία εκτίμησης αυτών. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί έχουμε γίνει τόσο "ψυχροί εκτελεστές";

 

Και από που να αποκτήσει τα ψήγματα των αρετών όταν έχει γαλουχηθεί με λάθος πρότυπα;;;....για αυτό και αδυνατεί να τις εκτιμήσει.....για αυτό και έχει μετατραπεί σε "ψυχρό εκτελεστή" όπως πολύ σωστά είπες....

Πρέπει να διαθέτει μεγάλη πνευματική ευστροφία και όρεξη για ψάξιμο πέρα από αυτά που του πασάρουν....και πόσοι είναι ικανοί ή έχουν την διάθεση να το κάνουν αυτό;;;;

 

Αυτή η γαλούχηση με τα λάθος ή ακόμα και με μηδέν πρότυπα νομίζω ότι τα λέει όλα.

Για παράδειγμα, πώς θα σεβαστεί την γυναίκα του (ή την όποια σύντροφό του) ένα αρσενικό που βρίζει και υποτιμάει την μητέρα του?


Ικανοί πιστεύω όλοι είμαστε στο βαθμό που μας επιτρέπει η ευφυΐα μας.
Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει ποτέ το trigger για να κάνει κανείς αυτή τη διεύρυνση

 

Όλα ξεκινάνε από τον μικρόκοσμο της οικογένειας και από όσα βλέπει, ακούει και αντιλαμβάνεται όταν ακόμα διαμορφώνει απόψεις και θέσεις....

Ικανοί σίγουρα είμαστε όλοι απλά το αποτέλεσμα εξαρτάται από το μυαλό και την όρεξη....

Διερεύνυση ήθελες να πεις ή διεύρυνση;;;

Αν εννοούσες διερεύνυση, αυτή θα ξεκινήσει μόνο όταν θα ανοίξουμε τα στραβά μας και δούμε πόσο λάθος, ψεύτικα και δήθεν είναι όλα γύρω μας....

 

Και διεύρυνση (πνευματικών/συναισθηματικών οριζόντων) και διερεύνηση.

Το πιο απλό: ένα παιδάκι καλώς ή κακώς έτρωγε το ξύλο της αρκούδας.
Ως παιδάκι, σκεφτόταν "Είμαι κακό παιδι΄και τρώω ξύλο"
Ως ενήλικας, σκέφτεται "Το παιδί θέλει ξύλο για να μεγαλώσει σωστά"


Πολλές λάθος συμπεριφορές/θεωρήσεις γίνονται δικές μας αυτόματα, λες και έχουμε προγραματιστεί γονιδιακά γιαυτές. Σαν ένας κύκλος που συνεχίζει να γράφει ξανά και ξανά. Ένα πρότυπο αποφασίζει κάποιος να το σπάσει γιατί δεν του κάνει πια. Ε, αυτό το σπάσιμο είναι τρομερά δύσκολο με πράγματα που είναι ριζωμένα μέσα μας. Πρέπει να τρανταχτεί το "είναι" μας συθέμελα για να κάνουμε μια τέτοια αλλαγή.

Και αν όντως αρχίσεις να την κάνεις, σαν να αναβαπτίζεσαι είναι στην άβυσσο.

Μόνο αν ξέρεις από πού έρχεσαι έχεις καθαρότερη εικόνα του προορισμού σου, ή έστω του προσανατολισμού σου.