Λαλάκη, για τους δύσκολους λεκέδες στο χαλί, τι μου προτείνεις?

 

Οφ τόπικ:

Πολύ μου άρεσε που ο dim ασέλγησε σε διάφορους ασεβείς χτες.
Ούτε προγραμματικές δηλώσεις 'κάτσε να κατέβω και θα δεις' ή 'ξέρεις ποιος είμαι εγώ' ή 'φίλε θέλω υπεύθυνη δήλωση ότι φοράς αυτά που λες και όχι άλλα'.

Το φαντάζομαι. Έρχεται το θύμα, βλέπει S και λέει 'Αυτό δεν είναι που αρέσει πιο πολύ στη Νίτσα από το δικό μου; Θα του δείξω εγώ'

Και μετά...μπαμ. Ησυχία. Τίποτα.

Πάει και αυτός.

Next.

Ωραίος ο dim.

 

@Μάνο: Δε φτύνουμε, καταπίνουμε.

Έτσι θα λες και τέρμα οι δύσκολοι λεκέδες. Δεν είδες ο άλλος ο σπαμ στην Αμερική, μια σταγόνα της ξέφυγε της σπαμ και έγινε παγκόσμιο ζήτημα. Δεν είναι μικρό πράμα ο λεκές.

Ή πες της το άλλο: Βρε κουτό, το καλύτερο πετάς...

 

Ούτε σταγόνα...
Δεν υπάρχουν σήμερα πια τα καλά κορίτσια, με το ζόρι...και αυτό.

Κουμπί ορ νοτ κουμπι!

Ατάκα εχθές μιας σπαμ:
Καλά έγινε τόσο φτηνό το S και κυκλοφορούν τόσα?

Το καις το μυαλό σου ή δεν το καις με τις σπαμ....

 

Εγώ θα της έλεγα: Και που να δεις πόσες σπαμ σαν και σένα κυκλοφορούν..Εκεί κι αν έχουν πέσει οι τιμές.

' με δόσεις Θεοδόσης' που λέει και το ρητό.

 

ΕΕΕ! "Σπαμ" στο στομα θα σου βαλω!

 

Ποιητική αδεία, σόρυ, βάλε σπαμ, πιπέρι, ό,τι θες, αλλά δε νομίζω ότι όταν έβγαλαν το ρητό είχαν εσένα υπόψη.

 

Απλη συνονυμια τοτε ε? Καλα! Με λενε Θεοδοση και ειμαι Ninja. Χρονια Πολλα σε ολους... και Χριστος Ανεστη!

 

Είχα τον Αθανάσιο μαζί και δεν μπορούσα να μιλήσω.
Ξέρεις πόσο αυστηρός είναι?

Ναι γουστάρω σπαμ, κακό είναι?

 

Έχω να εξομολογηθώ κάτι, δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα, αλλά πρέπει να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι κάτι για το οποίο ντρέπομαι και ζητώ τη συγχώρεση όλων.

Όταν ήμουν μικρός είχα ηγετικές τάσεις (μιλάω για 1η δημοτικού, ίσως 2α, πάνε χρόνια). Τότε, για να κερδίσω το θαυμασμό των αγοριών (γιατί ποιος έδινε δεκάρα για τις τότε...) συνήθιζα να λέω ότι ο Μάικλ Νάιτ είναι θείος μου.
Δεν ξέρω γιατί διάλεξα αυτό το βαθμό συγγένειας, ίσως κάποιο φροιδικό σύμπλεγμα, ούτε ο γιατρός μου έχει βγάλει άκρη μετά τόσα χρόνια. Λοιπόν, κάθε Δευτέρα συνήθιζα περιγράφω τις περιπέτειες με το θείο Μάικλ (θείο, γεία σου αν με διαβάζεις, πράγμα πολύ πιθανό, αλλάξαμε όλο το φόρουμ για πάρτη σου), πράγμα διόλου τυχαίο γιατί την Κυριακή είχε επεισόδιο και όλο και κάποια ιδέα μου ερχότανε, έβαζα σαλτσούλα.

Ώσπου μία μέρα, μετά από 3-4 χρόνια, ένα παιδάκι ήρθε και μου είπε:
'Τελικά ψέματα μας έλεγες τότε'

Αυτό το βάρος νομίζω θα με ακολουθεί σε ολόκληρη τη ζωή μου.